Copyright © Everyday Essay

Erasures are allowed.
Candy Zinampan | 22 | Philippines
Late bloomer and somewhere in between. The sweetness of doing nothing.

All photos are taken by Candy Zinampan unless otherwise notice.

bloglovin

Personal - Top Blogs Philippines


Support
Help children

Ad

Contact:
yndca@about.me
Recent Tweets @yndca
Posts tagged "questions"

Heto ako nakatulala sa puting kawalan
at kumikindat na linya,
Hinahalungkat ang utak
Pinakikiramdaman ang puso,
Baka sakaling ako’y may mahita

Ano ang pupuno sa blangkong espasyo?
O mas mainam siguro kung sino,
Hanggang ilang salita ba ang kailangan mo?
Pakisabi naman kung tungkol saan ito
Hanggang ilang talata ba ang gusto mo?
Maikling kuwento o nobela ba ito?
Hindi na ako magtatanong o magrereklamo
Basta ikaw at ako ang susulat ng istoryang ito

Hindi ako papatalo sa antok
Kahit ‘di na ako matulog
Magpalipas man ako ng gutom
Busog na ako sa mga pangungusap mo
Kahit saan pa tayo dalin nito
Sana palaging sabay tayo


Ano ang pupuno sa blangkong espasyo?
O mas mainam siguro kung sino,
Hanggang ilang salita ba ang kailangan mo?
Pakisabi naman kung tungkol saan ito
Hanggang ilang talata ba ang gusto mo?
Maikling kuwento o nobela ba ito?
Hindi na ako magtatanong o magrereklamo
Basta ikaw at ako ang susulat ng istoryang ito

Sa simula, ideya ay umaapaw
At unti-unting nawawala sa kalagitnaan
Hanggang sa maubos ang mga papel at pluma
At wala nang susunod na talata
Wala na bang natira sa isip mo?
Kung pwede sana subukan mo sa iyong puso?
‘Di ko naman pansin kung kuwit lang ang nakalagay,
Basta ‘wag lang ang mapait na tuldok
na nakamamatay.


Iniwanan mo ako ng isang tanong,
na hanggang ngayon nagtatapos pa rin
sa tandang pananong.

By Candy Zinampan

Ginawin sa lamig ng hangin
Tanawin mula sa kalayuan
Pangalawang gabi na pala ng pagtatagpo,
Ako at ang kurba

Isang kahangalan ang makipag-ngitian
sa isang buwan
Walang mukha, ni walang katawan
Nasa sentro ng papawirin
Milya-milya ang tatawirin

Ano ang nasa likod ng kurba?
Tunay na lumbay?
Nag-uumapaw na kagalakan?
Kahulugan ay di ko pa rin malaman.

March 10, a year ago. It had ended again. I was in awestruck.

Emotions were flooding.

Rain keeps pouring.

Words were spoken.

Yet, feelings were not.

Lines above is how I described that moment. Until now, a question is hanging in my mind. Is there a love that stands a test of time? Perhaps if we have a close encounter today, I will feel the answer.

-yndca


Right now. I don’t have any idea in my head, at all. What I know is, that you’re supposed to belong to me, and I am supposed to belong to you. Isn’t that right? 

~Gaano kadalas ang minsan? (in tagalog)